Ik noem mijzelf niet graag "ADHD-er", ik heb het maar het is niet mijn hele persoonlijkheid. Dit ter info want elk mens is anders. Elk mens is op een ander punt. Ik wil iets schrijven over waar ik nu ben.
Opvallend genoeg spreek ik de laatste maanden "spontaan" ouders van kinderen met ADHD. Ik zie ze worstelen, twijfelen en zich afvragen of het ooit nog goed komt. Op die laatste vraag geef ik nooit een eerlijk antwoord. Want de waarheid is: Nee het komt niet meer goed.
Niet goed in de zin zoals jij het bedacht hebt, maar op vele andere manieren misschien wel.
Toen ik de diagnose kreeg was ik opgelucht en boos tegelijk. Opgelucht omdat ik blijkbaar niet dom, lui en anti-sociaal was. Het gewiebel en gedraai had een naampje.
Maar ik was boos. Boos omdat ik de rust in mijn hoofd waar ik zo verschrikkelijk naar verlang, nooit zal gaan vinden.
Dit was vier jaar geleden.
Op dit punt heb ik geleerd te accepteren dat mijn brein nu eenmaal anders werkt, dat ik overprikkeld raak omdat ik niets kan filteren, en dat ik -in tegenstelling tot wat mensen denken- chronisch moe ben van alles wat maar binnenkomt.
Accepteren is voor mij niet hetzelfde als roepen dat het nu eenmaal zo is omdat ik ADHD heb. Accepteren is voor mij keihard knokken om mijn impulsen te beheersen (met matig succes overigens), knokken om begrip te durven vragen als ik kortsluiting krijg. En accepteren dat mijn leven mogelijk heel anders was geweest als ik eerder gediagnosticeerd was of het uberhaubt niet zou hebben.
Ik vind dat ik twee opties heb. Janken of doorgaan. Ik kies liever voor het laatste.
Maar echt, niet kunnen stilzitten is geen gave.
Wat ik nog steeds niet kan is minder hard voor mezelf zijn. Ik ben niet zielig, heb geen hulp nodig en red me wel. Da's maar deels waar. Soms zou ik het willen hoor, lekker wegkruipen bij iemand en roepen dat het zo fokking oneerlijk is. Maar ik kan het niet. Hopelijk ooit wel.
Dus ouders van kinderen met ADHD, het kan in vele opzichten goed komen. Met geduld en acceptatie vanuit de omgeving kom je heel ver.
Ik heb een stabiele relatie, drie prachtige kinderen en een opleiding afgemaakt. Maar genezen zal ik nooit. Ik zal nooit de stad inlopen op zaterdag omdat ik over de kook raak. Ik zal nooit zomaar een boek wegleggen als je met me wilt praten, niet omdat ik dat niet wil...ADHD hebben is geen synoniem voor `nooit concentratievermogen hebben`het is je concentratie niet in kunnen zetten op momenten dat je graag wil/nodig hebt.
Laat je niet wijsmaken dat het niet anders is want het is wel degelijk anders. Maar begrijp ook dat ik en mijn mede ADHD-ers vele obstakels overwinnen. Elke dag weer. En dat mag een prestatie op zich heten. | 
